Zeven vrouwen getuigen over de gevolgen van seksueel misbruik. Dat is niet evident. Deze voorstelling is dan ook het resultaat van een lang traject, met wortels in zowel het theater als de therapie.

Theatermaker Leen Braspenning werkt al meerdere jaren met slachtoffers van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Eerst deed ze dat door spelmethodieken uit het theater toe passen in een therapeutisch kader, tijdens haar werk met lotgenotengroepen bij PUNT vzw. Daarna zette ze dramatherapie ook in tijdens individuele begeleidingen.

Het therapeutisch gebruik van spel is in de zorg al lang geen uitzondering meer. Traumaslachtoffers kunnen op die manier intense gebeurtenissen verwerken. Lichaamsgerichte therapieën worden almaar vaker ingezet bij behandeling van trauma’s met een sterke fysieke component.

Maar de kracht van theater gaat verder: het bouwt ook een gemeenschap op. Dat merkte Leen Braspenning ook tijdens haar theaterprojecten met jongeren uit de jeugdzorg: telkens weer ontstaat er een band tussen podium en publiek. Al te vaak worden jongeren uit de jeugdzorg enkel geïdentificeerd met hun problematiek.  In Leens projecten brengen jongeren hun verhalen op de planken en worden daarvoor beloond met erkenning en herkenning, met applaus en empathie. Het theater biedt hen de veiligheid én de openheid om zichzelf te tonen. Tegelijk krijgt het publiek een eerlijke en unieke inkijk in vaak moeilijke onderwerpen.

Vanuit die ervaringen en expertise startte Leen dit project op. Zeven moedige vrouwen toonden zich bereid om mee te stappen in dit verhaal. POPPEMIE (GEEN SPEELGOED) is de theatrale neerslag van de ontmoetingen van deze vrouwen. Het is een vertelling over veerkracht en verbinding, over het licht dat ontstaat wanneer je het donker durft te benoemen.